Wednesday, November 5, 2008

OBAMA

اوبامابالاخره انتخاب شد. اینجا همه کار و زندگیشونو ول کردن و افسوس می خورن که کاش مادربزرگش چند روز بیشتر زنده میموند تا این روز رو ببینه!من که حالم از این رقابتهای انتخاباتی اینا بهم خورد. سر مناظره هاشون و تبلیغاتشون پدر همو درآوردن،حالا دارن قربون هم میرن. قیافتا که این اوباما آدم خوبی به نظر میرسه. به برنامه هاش کاری ندارم که اینجا بدتر از ایران حرف باد هواست. به حال ما که فکر نکنم فرقی بکنه، ما اول باید یه فکری به حال انتخابات خودمون بکنیم...

Sunday, November 2, 2008

یک سال گذشت

حالا میفهمم که وبلاگ داری هنر بزرگیه که همگان ازعهده آن بر نیانیند! از همه کسانیکه نوشته های این صفحه رو دنبال می کنن، به خصوص بابای عزیزم، بخاطر غیبت طولانی عذرخواهی میکنم. نمیدونم چرا هر وقت که دلم میگیره حس نوشتن پیدا میکنم و از یه طرف هم دلم نمیخواد این صفحه رو تبدیل به غمنامه کنم، شاید علت اصلی ننوشتنم این باشه. بماند که با یه پسر وروجک دو ساله و کلی کار روزانه خیلی وقت آزادی که توش نخوابم هم پیدا نمی کنم.

باورم نمیشه که هفته دیگه اولین سالگرد سفر ما ست. نمیخوام بگم زود گذشت، که هر ثانیه اشو حس کردم. نمیخوام بگم راحت بود، که روزگار در این یک سال چهره دیگه ای از خودشو بهم نشون داد که تو خوابم هم نمیدیدم، حتی نمی خوام بگم خیلی سخت بود، که قدرت تحمل فوق العاده ای هم همزمان بهمم اعطا شده بود. فقط میخوام بگم خیلی خیلی با اونچه که تا به حال از زندگی می دونستم فرق داشت، هنوز گیجم و سردرگم. تجربه خاکستری دیدن وقایع برای من مطلق گرا بزرگترین درسی بود که از زندگی در غربت گرفتم. بزرگترین دستاورد این سفر برای من این بود که در تاریکترین روزها، بالاخره درک کردم که این درد، درد دوری از وطن و عزیزترینهام ، درد تنهایی و افتادن وسط یک قوم بی تفاوت، درد گمگشتگی بر سر چند راهی و... نیست: درد در اومدن از پیله و فشاریه که برای رشد متحمل شدم، می شم و خواهم شد.

به نظرم اون جیزی که همه ازش به غم غربت و هوم سیک و اینجور چیزا یاد میکنن، سختی روبرو شدن و تنها شدن آدم با خودشه. برای من که سخت ترین کار عمرم بوده وهست.

به زودی دوباره مینویسم.

Monday, August 4, 2008

نوستالژی

دلم برای درد دل با امامزده صالح تنگ شده.روزها به یاد میدون تجریش از خونه بیرون میرم و به خودم به دروغ میگم که امروز بعد از ظهر یه سر میرم امامزده صالح.دلم تنگه برای بوی تند ادویه توی بازار قدیم، برای توت و باقالی و چاقاله بادوم اون آقای گرونفروش سر در بازار قائم.دلم تنگه برای سرزده رفتن پیش مامان و دستهای پر بابا وقتی‌ مثل همیشه از سر کار برمیگشت و امکان نداشت که به میدون تره بارسر نزده باشه.دلم برای تاکسی خطی‌، برای دود برای ترفیک تنگ شده.دلم برای پنجشنبه‌های شیرین ایران تنگ شده.برای یه چیزهایی هیچوقت و در هیچ جا نمیشه جایگزینی پیدا کرد. گرچه در مورد بعضی چیزها هم به هر کجا که بروی آسمان همی‌ رنگ است! بر خلاف اونچه که بیشتر ما توی ایران فکر می‌کنیم ، اینجا هم زیرآب میزنن، اینجا هم ریا می‌کنن، اینجا هم بعضی وقتها توی نتایج دست میبرن و حقیقت رو یه جور دیگه نشون میدان، اینجا هم خاله زنک بازی تا دلت بخواد درمیارن...خلاصه اینکه دارم به این نتیجه میرسم که محیط فقط به آدم ابزار میده که چه جور خودشو بروز بده، باقیش توی خود آدمه.اگه از ایران بیرون میاین، به هوای رسیدن به مدینهٔ فاضله نرین، برای به دست اوردن چیزهایی بیاین که فکر می‌کنین امکانش اونجا براتون به این راحتی‌ پیدا نمیشه. شاید برای بعضی از ما خیلی‌ از اون چیزها همونجا هم وجود داشته باشه. فقط باید آدم با خودش روراست باشه...

Saturday, May 24, 2008

Saturday, April 19, 2008

San francisco Symphony

Finally we made it !!....Since I arrived, my professor invited us to the SF Symphony, and I had a hard time to convince myself for finding a babysitter.Finally, I decided and found one, so last night we went & enjoyed it very much,.
Watching the orchestra always reminds me of the human body; how the cells work independently but in an extremely coordinated manner to accomplish a goal.Last night I was thinking may be the Orchestra is the only place where humans decide to cooperate well and be a part of a great team work. I was thinking about the God's will when he was creating the man, and about the facts I've always read in the inspirational books explaining we are all part of eachother , whatever good or bad we see in someoneelse is a reflection of ourselves....

Sometimes, i deeply think, our mission on the earth is too great to be described...but I can't learn how to cope with it in everyday life...

Everyday, I meet many internationally- lived people, who have educated and worked in many different countries, and learned how to adjust to different environments to improve their quality of life; and I was remembering many great people I know who are born, educated, worked and gave their gifts to the world without knowing anything about the abroad.

This is the time that the culture differences is making more challenges in my life.I'm thinking about myself in near future, my decisions, my choices,...I'm thinking about my little family, where are we going?...
And finally I deciide to let it go...
May be I think too much!

Monday, March 17, 2008

My Norouz!

I could never imagine a norouz like this! I used to beleive by the end of Esfand ,everyone feels excited, streets are crowded, people are very busy, everywhere you will see people buying and selling Sabzeh, samanoo,....

I could never imagine a year without visiting the family, without warm wishes of parents with the tears in their eyes, without getting shiny green bills from Baba when he takes them out of the old blue covered Quran.I didn't know spring can come without visiting the grand parents at the first day of it, I used to think the new year starts with the happiness and excitement of having a long holiday...

I'm expereincing a unique spring.Honestly, I don't feel Norouz is coming, and I envy those who have the feelig.To be honest, all the days are the same for me since I'm here.I could never imagine such a feeling before!

Anyways, I will whisper "Ya Moghallebalgholoob..." while working in the lab on Friday .It's too strange to work on the 1st of Farvardin!But I don't have any choice, because this week I'm reponsible for everything in the lab in absence of lab supervisor...

I wish all of you a great year, full of joy and success.Happy norouz!